Аллоҳнинг ёрдами билан айтаман: Бу нарсаларнинг маънолари тилга кўра бир-бирига яқин: чунки استنجо: ёки нажонинг жойини артиш ёки ювиш. Ёки нажони олиб ташлаш учун уни қидириш. Ва мақсад покланиш, ва у умумий покликни англатиши мумкин. استنқо: покликни қидириш, яъни тозалик. استبرо: умумий маънода озодликни қидириш, ва поклик бобида: пешобнинг таъсиридан масонанинг озодлигини қидириш. Ва ҳаммаси покликни қидиришга қайтиб келади, аммо фиқҳчилар ҳар бирини алоҳида жойда ишлатишни махсуслаштирган, ва уларнинг бу борадаги ифода ва тушунчалари фарқ қилади. Ибн Обидин رد المحتар китоби 1/344-саҳифасида бу учала нарсани фарқлашда: «استبرо бу: чиқарувчи нарсадан озодликни қидириш, юриш ёки йўталиш орқали таъсирнинг йўқолишини ишонч билан билиш. استنқо эса: покликни қидириш, яъни استنجо вақтида тошлар ёки бармоқлар билан мақъадни ишқалаш. استنجо эса: тошлар ёки сувдан фойдаланиш. Бу учаласини тушунтиришда энг тўғри тушунча бу, ғазнавийларда айтилганидек», деб айтган. Кархий استنجо ни استжмар деб атаган; чунки у жамра — кичик тошни қидириш, ва طحاوي уни استطابة деб атаган: яъни покликни қидириш, ва бу ҳақда бадоий 1: 18 2-саҳифасида қаранг, ва Аллоҳ яхши билади.