Është e papëlqyer që agjëruesi të hajë nëse dyshon për lindjen e agimit; sepse ka mundësi që agimi të ketë lindur dhe të hajë do të ishte prishje e agjërimit, prandaj duhet të ruhet nga kjo; për shkak të fjalës së tij, paqja qoftë mbi të: "E lehta është e qartë dhe e ndaluara është e qartë, dhe mes tyre janë disa çështje të dyshimta, prandaj lëre atë që të shqetëson për atë që nuk të shqetëson", në Sunanet e Nasait të Madhe 3: 468, dhe në Mughtabë 8: 230, dhe në Musannef të Ibn Abit Shejbes 4: 544, dhe në Sunanet e Bejhekit të Madhe 10: 115, dhe për shkak të fjalës së tij, paqja qoftë mbi të: "Dhe me të vërtetë, çdo mbret ka një territor të tij, dhe me të vërtetë, territori i Allahut janë ndalimet e tij", në Sahih Bukhari 1: 28, dhe në Sahih Muslim 3: 1219, dhe ai që ha me dyshim për lindjen e agimit është duke u afruar në territorin e ndaluar dhe është afër të bjerë në të, kështu që duke ngrënë ai e ekspozon agjërimin e tij për prishje, prandaj kjo është e papëlqyer për të. Edhe nëse ha dhe është në dyshim, nuk i jepet detyrimi i kompensimit vetëm për shkak të dyshimit; sepse prishja e agjërimit është e dyshimtë; për shkak të dyshimit në lindjen e agimit dhe origjina është që nata të vazhdojë, kështu që dita nuk vërtetohet me dyshim, përveç nëse është i sigurt për lindjen, atëherë i duhet të kompensojë, ashtu si nëse ha para agimit dhe mendon se agimi nuk ka lindur, nuk ka kompensim mbi të sipas të vërtetës; sepse ai është i sigurt për natën, kështu që nuk prishët përveç me siguri të ngjashme. Shiko: Beda'i as-Sanai 2: 105.