Mësoj se sipas Hanafive është e domosdoshme të thahen organet për agjëruesin; për shkak të frikës se uji mund të hyjë në organ, sepse është prishës i agjërimit në mendimin e tyre. Çfarë është gjykimi për atë që e lë tharjen; sepse nuk është zakon, dhe mund t'i duket e vështirë të futë një pecetë sa herë që shkon për të kryer nevojat e tij, dhe kështu ai nuk e di nëse uji ka hyrë gjatë pastrimit apo jo, a është agjërimi këtu i saktë?