Çfarë është gjykimi i shkarkimit të vetes në agjërimin vullnetar si ditët e bardha dhe agjërimi i hënës dhe të enjtes? Ekuivalenti i shkarkimit të vetes është kur një person është fizikisht i lodhur dhe ka lodhje për arsye të ndryshme, madje ka arritur deri në pikën që ka vuajtur nga temperatura 'ethet', dhe megjithatë ka insistuar të agjërojë në një kohë që nuk është e detyrueshme, a është e saktë kjo?