Thërras dhe me ndihmën e Zotit: Ka pasur shumë diskutime në këtë çështje për promovimin e një qëndrimi të paautorizuar; pasi shumica e mendimeve të dijetarëve të nderuar janë se lexohet Kur'ani për ato që janë në periudhën e menstruacioneve, për ato që sapo kanë lindur dhe për ata që janë në gjendje të papastërtisë, pa përjashtim, qoftë se janë ruajtës të Kur'anit, mësues ose nxënës, ose ndonjë tjetër, me detaje që do të vijnë më vonë, dhe ky është mendimi i hanefive, shafive dhe hanbelive. Hanefit kanë thënë se asnjë nga ato që janë në menstruacione, as ato që sapo kanë lindur dhe as ata që janë në gjendje të papastërtisë nuk lejohet të lexojnë asgjë nga Kur'ani, dhe ajeti dhe ajo që është më poshtë janë të njëjta në ndalesë sipas mendimit më të saktë, përveç nëse nuk ka për qëllim të lexojë atë që është më poshtë se ajeti, si për shembull: të thotë: falënderimi i takon Zotit; dëshiron të falënderojë, ose Bismil-lah kur ha, ose diçka tjetër, atëherë nuk ka problem, siç është në fetvat hindiane (1: 38). Dhe dijetari al-Bahuti hanbeli në shpjegimin e "Mendimeve të Fundit" (1: 111) tha: "Dhe ndalohet leximi i Kur'anit në përgjithësi". Imam Nuhiu shafiu në "Mëmbledhjen" (2: 388) tha: "Mendimi ynë i njohur është ndalimi i tyre". Çfarë ka thënë shumica për ndalimin e tij mbështetet nga prova të shumta, përfshirë: 1. Nga Ibn Omeri  tha : "Asnjë nga ato që janë në menstruacione dhe as ata që janë në gjendje të papastërtisë nuk lejohet të lexojnë asgjë nga Kur'ani" në "Sunan e Tirmidhiut" (1: 236), dhe "Sunan e Bejhekit të Madh" (1: 309), dhe tha: kjo nuk është e fortë, dhe është e vërtetë nga Omeri  se ai e urrente të lexonte Kur'anin kur ishte në gjendje të papastërtisë dhe e përmendi atë në "Khalafiyat" me një zinxhir të saktë. Siç është në "Sunan e Vogla" (1: 564), dhe "Ejlal e Sunan" (1: 349-350), dhe të tjera. Dhe Tirmidhiu në "Sunan" e tij (1: 236) tha: "Ky është mendimi i shumicës së dijetarëve nga shokët e Profetit  dhe pasuesit e tij dhe ata që erdhën pas tyre si Sufjan Thauri, Ibn Mubarak, Shafi'i, Ahmed dhe Ishak, ata thanë: Asnjë nga ato që janë në menstruacione dhe as ata që janë në gjendje të papastërtisë nuk lejohet të lexojnë asgjë nga Kur'ani, përveç skajit të ajetit dhe shkronjave dhe gjëra të ngjashme, dhe ata lejuan për ata që janë në gjendje të papastërtisë dhe ato që janë në menstruacione të bëjnë tesbih dhe t'iu japin lavdim Zotit. 2. Nga Aliu  tha: "Profeti  nuk e ndalonte leximin e Kur'anit përveç se kur ishte në gjendje të papastërtisë" në "Sahih Ibn Hiban" (1: 510), dhe "Sunan e Tirmidhiut" (1: 273), dhe tha: e mirë e saktë, dhe "Musannaf Ibn Abit Shejbe" (1: 99), dhe "Musned Ahmed" (1: 83), dhe "Musned Abiyail" (1: 459) dhe të tjera, dhe Ibn Haxhri në "Fet'hul Bari" (1: 281) tha: "E vërteta është se është e mirë dhe e përshtatshme për argument". Siç është në "Fikhu i Said bin el-Mesijeb" (1: 146), doktor Nuruddin A'tar në "I'lam el-Enam" (1: 270-271) tha: "Hadithi tregon për ndalimin e leximit të Kur'anit për ata që janë në gjendje të papastërtisë, dhe njësoj për ato që janë në menstruacione dhe ato që sapo kanë lindur, sidomos sipas narracionit të njohur "nuk e ndalonte ose tha: nuk e pengonte" që është vlerësuar si i saktë; sepse e bëri gjendjen e papastërtisë një pengesë, dhe ndalimi nënkupton ndalimin. 3. Nga Aliu  tha: "E pashë Profetin  që bëri abdes dhe lexoi një ajet nga Kur'ani, pastaj tha kështu për atë që nuk është në gjendje të papastërtisë, por për ata që janë në gjendje të papastërtisë, asnjë ajet" në "Musned Abiyail" (1: 300), dhe tha el-Makdisi në "Hadithët e Zgjedhur" (2: 244): "Zinxhiri i tij është i saktë", dhe tha el-Hejthami në "Mugjam el-Zavaid" (1: 276): "Njerëzit e tij janë të besueshëm", dhe ajo që vlen për ata që janë në gjendje të papastërtisë vlen edhe për ato që janë në menstruacione dhe ato që sapo kanë lindur, madje ndodhia e saj është më e fortë se ajo, sepse gjendja e papastërtisë nga ëndrrat nuk e prish agjërimin ndryshe nga menstruacionet. 4. Nga Abdullah bin Ravaha : "Profeti  ndaloi që ndonjë prej nesh të lexojë Kur'anin kur është në gjendje të papastërtisë" në "Sunan e Darakutni" (1: 120), dhe tha: "Zinxhiri i tij është i mirë". 5. Nga Aisha, Allahu qoftë i kënaqur me të, tha: "Profeti  mbështetej në prehërin tim dhe lexonte Kur'anin kur unë isha në menstruacione" në "Sahih Muslim" (1: 246), dhe "Musned Ahmed" (6: 117), dhe "Musned Ibn Rahueh" (3: 676), tha imami Ibn Dhiq el-Aid në "Ihkamu el-Ahkami" (1: 160): "Dhe në të ka një shenjë që tregon se ato që janë në menstruacione nuk lejohet të lexojnë Kur'anin; sepse shprehja e saj: "dhe lexonte Kur'anin", është e saktë për t'u theksuar nëse ka diçka që sugjeron ndalimin, dhe nëse lexohej Kur'ani për ato që janë në menstruacione, ky dyshim do të ishte i zhdukur, dua të them dyshimi i ndalimit të leximit të Kur'anit në prehërin e atyre që janë në menstruacione. Ky vendim për ndalimin e leximit të Kur'anit është i veçantë për gjuhën; sa i përket leximit në zemër pa lëvizur gjuhën, dhe shikimi në mushaf dhe kalimi i atyre që janë në zemër, është i lejuar pa ndonjë mosmarrëveshje, dhe dijetarët janë të një mendimi për lejen e tesbihut dhe lavdërimit dhe të gjitha kujtimet e tjera përveç Kur'anit për ato që janë në menstruacione dhe ato që sapo kanë lindur, siç është në "Mëmbledhjen" (2: 388). Ky ndalim, qoftë leximi për një ajet ose më poshtë siç është te imami el-Kerhi, është zgjedhja e hanefive, e zgjedhur nga autori i "Dhuratës së Zgjedhur" (1: 116), dhe "Mëmbledhjes" (fq. 4), dhe "Maraqit" (fq. 178), dhe "Zgjedhjes" (1: 21), dhe "Kenzit" (fq. 7), dhe të tjera, dhe shafitët, siç është në "Enciklopedinë Fikhijë Kuweitase" (18: 321). Ndërsa te imami el-Tahavi: lejohet ajo që është më poshtë se ajeti, dhe kjo është narracioni i Ibn Samas nga Ebu Hanife , dhe arsyetimi i tij: nëse lexon atë që është më poshtë se ajeti, nuk konsiderohet lexues, dhe e preferoi Ibn el-Hemam në "Fet'hul Kadir" (1: 148), kjo është nëse ka për qëllim të lexojë, nëse nuk e ka për qëllim, si për shembull të thotë falënderim për dhuratën: falënderimi i takon Zotit të botëve, nuk ka problem me të, tha el-Tahavi në përmbledhjen e tij (fq. 18), dhe në shpjegimin e "Mënyrave" (1: 90): "Asnjë nga ata që janë në gjendje të papastërtisë dhe as ato që janë në menstruacione nuk lejohet të lexojnë ajetin e plotë". Dhe hanbelitë thanë: "Ndalimi i leximit të një ajeti dhe më shumë është i ndaluar për të, dhe nuk është e ndaluar për të të lexojë një pjesë të ajetit; sepse nuk ka mrekulli në të, dhe kjo është për sa kohë që nuk është e gjatë, as nuk është e ndaluar për të të përsëritë një pjesë të ajetit për sa kohë që nuk e ndalon leximin dhe e ndalon atë, dhe ajo mund të shqiptojë ajetet e Kur'anit sepse nuk është lexim për të", siç është në "Enciklopedinë Fikhijë Kuweitase" (18: 321). Sa i përket mësimit, hanefitë e lejojnë të shqiptojnë me Kur'anin dhe të mësojnë, dhe imami el-Kerhi tha: mësuesja, nëse është në menstruacione, mëson fjalë pas fjale, dhe ndan mes fjalëve, dhe është e saktë në "Dhuratën e Zgjedhur" (1: 116), dhe imami el-Tahavi tha: një gjysmë ajeti dhe e ndan, pastaj mëson gjysmën tjetër. Dhe imami Maliku  kundërshtoi shumicën, dhe e lejoi leximin për ato që janë në menstruacione pa kushte, siç është në "Shpjegimin e Madh" (1: 173), dhe "Hahijën e Savait" (1: 216), dhe "Shpjegimin e Vogël" (1: 215), dhe në të: "Nuk është e ndaluar për të të lexojë Kur'anin përveç pas ndalimit të tij dhe para se të lahet, qoftë se ishte në gjendje të papastërtisë gjatë menstruacioneve apo jo, nuk lejohet të lexojë pas ndalimit të tij deri sa të lahet"; sepse koha e tij është e gjatë dhe frikësohet se do ta harrojë, dhe imami Nuhiu iu përgjigj në "Mëmbledhjen" (2: 388): "Frika e harresës është e rrallë; sepse koha e menstruacioneve zakonisht është gjashtë ditë ose shtatë, dhe zakonisht nuk harrohet në këtë periudhë; dhe frika e harresës zhduket duke kaluar Kur'anin në zemër". Me këtë, bëhet e qartë se ajo që përhapet për lejen e leximit të Kur'anit për ato që janë në menstruacione dhe ato që sapo kanë lindur pa kushte nuk është në vendin e saj, sepse është në kundërshtim me fjalën e shumicës së dijetarëve për ndalimin e tij të mbështetur nga prova të qarta dhe të sakta mbi të, dhe dhënia e fetvasë sipas mendimit të imamit Malikut  për ata që nuk janë maliki në vendet ku nuk është përhapur mendimi i imamit Malikut  nuk lejohet përveç në raste të nevojshme dhe në situata të përgjithshme të fatkeqësisë që e vlerësojnë njerëzit e dijes dhe të nderit, siç e kanë shprehur ata në rregulloren e muftisë. Zoti e di më mirë dhe dituria e Tij është më e drejtë.