Kushti i paaftësisë për të kryer (këtë detyrë) është paaftësia që nuk pritet të zgjidhet gjatë gjithë jetës së tij, kështu që nuk është e detyrueshme përveçse për të moshuarin e shuar. Prandaj, nuk ka shpërblim për të sëmurët dhe udhëtarët, as për gratë shtatzëna dhe ato që ushqejnë me gjidhë. Çdo kush që e prish agjërimin për një arsyetim që pritet të sjellë aftësi, nuk ka shpërblim; për shkak të mungesës së kushtit të tij, që është paaftësia e vazhdueshme; kjo është sepse shpërblimi është pasoj e kryerjes, dhe aftësia për origjinën e ndalon kalimin në pasoj, ashtu si në të gjitha pasojat me origjinat e tyre. Prandaj, nëse i moshuari i shuar e shpërblen dhe më pas arrin të agjërojë, shpërblimi është i pavlefshëm, shiko: Beda'i as-Sanai 2: 104.