Ky hadith është i saktë nga Profeti, paqja qoftë mbi të, në Sahih Bukhari 2: 685, dhe Sahih Ibn Hiban 8: 301. Është thënë në interpretimin e këtij hadithi: se kjo ka ndodhur në fillim dhe më pas është lejuar, gjithashtu: se në hadith nuk është e vërtetuar prishja e agjërimit përmes hijames, prandaj është e mundur që ndonjëra prej tyre të ketë shkaktuar prishjen e agjërimit, siç është shpifja, dhe për këtë arsye nuk duhet të merret me kuptimin e jashtëm të hadithit; sepse hijama nuk është tjetër veçse nxjerrja e diçkaje nga gjaku, dhe prishja e agjërimit ndodh vetëm me atë që hyn, jo me atë që del. Shiko: Bada'i as-Sanai 2: 107.