Nia e tregtisë konsiderohet nëse ekziston në kohën e ndodhisë së shkakut të pronësisë, ndërsa nëse ai ka pasur në mendje tregtinë pas ndodhisë së shkakut të pronësisë, nuk është e detyrueshme të paguajë zeqatin me qëllim tregtie përveç nëse e shet; për Samra bin Xhendebin t, nga Profeti r: «Na urdhëronte të japim sadakën për atë që është në përgatitje për shitje» në Sunen e Ebi Davudit 2: 95, dhe ai heshti për të, në Mu'xhamin e Madh 7: 253, dhe Sunen e Bejhekit të Madh 4: 146. Dhe nga Ibn Omeri t, tha: «Nuk ka zeqat në pasuri përveç asaj që është për tregti» në Sunen e Bejhekit të Madh 4: 147, dhe e vërtetoi, dhe në Musannefin e Ibn Ebi Shejbes 2: 406, dhe Allahu e di më mirë.