Unë them dhe me ndihmën e Allahut: Është transmetuar nga Zajnab, gruaja e Abdullahut t, e cila tha: «Isha në xhami dhe pashë Profetin r, i cili tha: Jepni lëmoshë, edhe nëse është nga stolit tuaj. Zajnabi shpenzonte për Abdullahun dhe jetimët që ishin në kujdesin e saj. Ajo i tha Abdullahut: Pyet Profetin e Allahut r, a më lejohet të shpenzoj për ty dhe për jetimët e mi në kujdesin tim si lëmoshë? Ai tha: Pyet ti Profetin e Allahut r. Ajo shkoi te Profeti r dhe gjeti një grua nga ensarët te dera, e cila kishte nevojë si ajo. Pastaj kaloi Bilali t dhe ne i thamë: Pyet Profetin r, a më lejohet të shpenzoj për burrin tim dhe për jetimët e mi në kujdesin tim, dhe thamë: Mos na trego. Ai hyri dhe e pyeti, dhe ai tha: Kush janë ata? Ai tha: Zajnab. Ai tha: Cila Zajnab? Ai tha: Gruaja e Abdullahut. Ai tha: Po, ajo ka dy shpërblime, shpërblimin e lidhjes familjare dhe shpërblimin e lëmoshës» në Sahih Bukhari 2: 533. Ky hadith është marrë nga dy dijetarët e hanefive, të cilët thanë: Zekati mund t'i jepet burrit të saj të varfër; për shkak se nuk ka detyrim për të mbajtur atë. Imam Abu Hanife, Allahu e mëshiroftë, tha: Nuk e jep zekatin e pasurisë së saj për burrin e saj; për shkak të lidhjes së përfitimeve midis tyre, dhe e interpretuan këtë hadith si lëmoshë vullnetarë dhe jo si detyrim. Fjala e tij, Allahu e mëshiroftë, është e pranuar te hanefitë, dhe Allahu e di më mirë.