Ai që hëngri hekur, ari, bakër, dru, ose dhe, dhe gjëra të ngjashme që zakonisht nuk hanë, duhet të kompensojë agjërimin pa nevojën për një dënim; për shkak se nuk është realizuar plotësisht dëshira dhe lakmia, dhe kjo është diçka që njeriu zakonisht nuk e ha ose e përbuz. Ndërsa nëse është nga ata që nuk përbuz ato që përbuzin njerëzit dhe nuk i ndjen si të papëlqyeshme, atëherë ai gjithashtu duhet të ketë një dënim për shkak të konsumit të tij.