Kushdo që nuk mund të agjërojë fare, lejohet të hajë, dhe ai ka një dëmshpërblim për shkak të fjalëve të Allahut: (Dhe ata që mund ta përballojnë atë, duhet të japin një dëmshpërblim, ushqim për një të varfër) [Bakara: 184], dhe nuk ka nevojë për ndonjë dënim. Ndërsa ai që mund të agjërojë në disa ditë të muajit dhe jo në të tjera, lejohet të agjërojë ato ditë që mundet dhe të kompensojë pas Ramazanit ditët që ka prishur kur të mundet, dhe nuk ka dëmshpërblim për të. Personi i sëmurë që ka vështirësi të agjërojë në ditët e gjata të nxehta të verës dhe mund të kompensojë në ditët e shkurtra të dimrit, lejohet të hajë, dhe ai ka për të kompensuar kur të mundet dhe nuk ka dëmshpërblim për të. Kushti për të lejuar prishjen e agjërimit në Ramazan është: të ketë frikë nga përkeqësimi i sëmundjes, ose ngadalësimi i shërimit nga sëmundja, ose të jetë i shëndetshëm por të ketë frikë se do të sëmuret për shkak të agjërimit. Shiko Të sqarojmë të vërtetat 1: 333.