Ai që e prish agjërimin me qëllim në ditën e Ramazanit ka bërë një mëkat të madh, dhe do të përballet me kërcënimin e rëndë siç ka njoftuar Profeti, paqja qoftë mbi të: ((Ndërsa isha duke fjetur, më erdhën dy burra, dhe më morën për krahu dhe më çuan në një mal të vështirë, dhe më thanë: ngjitu deri sa të isha në mes të malit, dhe papritmas dëgjova një zë të fortë, dhe thashë: çfarë janë këto zëra? Ata thanë: ky është ulërima e banorëve të zjarrit, pastaj më çuan dhe pashë disa njerëz të varur me këmbët e tyre, gojët e tyre ishin të çara dhe gjaku po u rridhte nga gojët, dhe thashë: kush janë këta? Ata thanë: këta janë ata që e prishin agjërimin para se ta përfundojnë atë)), në Sahih Ibn Hiban 16: 536, dhe Mustadrak 1: 595, dhe Sunen e Nesa'i 2: 246, dhe kjo është për ata që e nxitojnë iftarin para perëndimit, sa do të jetë gjendja e atij që nuk agjëron fare, dhe ai ka obligim për ta kompensuar dhe për të bërë kafara, dhe ajo është në rend: lirimi i një skllavi, nëse nuk mundet, atëherë agjërimi i dy muajve radhazi, nëse nuk mundet, atëherë ushqimi i gjashtëdhjetë të varfërve, dhe ai duhet të pendohet te Zoti dhe të mbajë pjesën tjetër të ditës si një ngjashmëri me agjëruesit, shiko: Al-Mabsut 1: 116, 3: 71, dhe Bada'i al-Sanai 2: 103; sepse nga Salama ibn Akwa, Allahu qoftë i kënaqur me të, tha: ((Profeti, paqja qoftë mbi të, urdhëroi një njeri nga Aslam që të thërriste në njerëz që ai që kishte ngrënë të agjëronte pjesën tjetër të ditës së tij, dhe ai që nuk kishte ngrënë të agjëronte, sepse sot është Dita e Ashurës)), në Sahih Bukhari 2: 705, dhe Sahih Ibn Hiban 8: 385, dhe Mustadrak 3: 608, dhe Ashura ishte e detyrueshme për agjërim para obligimit të Ramazanit. Dhe sepse koha e Ramazanit është një kohë e shenjtë, është e domosdoshme të nderohet kjo kohë sa më shumë që është e mundur, nëse nuk mund të nderohet duke e realizuar agjërimin në të, duhet ta nderohet duke u ngjashmëruar me agjëruesit; për të përmbushur të drejtën e tij sa më shumë që është e mundur nëse është i aftë për ngjashmëri, dhe për të shmangur ekspozimin e vetvetes ndaj dyshimeve, shiko: Bada'i al-Sanai 2: 103.