Shekulli ynë Osman në Fikhin e shitjeve (2: 95) tha: «Shitjet ndërkombëtare që realizohen përmes kredive bankare nuk mund të nxirren në përgjithësi përveçse mbi bazën e marrëveshjes; kjo sepse kredia bankare zakonisht hapet kur ka një marrëveshje shitjeje të detyrueshme për palët, dhe kjo marrëveshje nuk mund të konsiderohet si një shitje e përfunduar në përgjithësi; sepse shpesh nënshkruhet në një kohë kur shitësi nuk e ka sasinë e kërkuar të mallrave të shitura. Është e njohur se shitja e asaj që njeriu nuk e ka është e pavlefshme sipas ligjit, edhe nëse objekti i shitjes është pronë e shitësit, pasi sasia e shitur nuk është e caktuar, siç kërkohet gjithashtu që në marrëveshje të ketë një vonesë në dorëzimin e objektit të shitjes, e cila çon në vonesën e dy palëve, dhe shitja e kalit me kalin, dhe të gjitha këto janë të ndaluara sipas ligjit, kështu që nuk ka mënyrë për të korrigjuar këtë proces të domosdoshëm në tregti ndërkombëtare përveçse të konsiderohet kjo marrëveshje si një marrëveshje për një kontratë shitjeje pas përmbushjes së kushteve të rëna dakord», dhe Zoti e di më mirë.