Them dhe me ndihmën e Zotit: Kushti për kurbanin është që vendi të jetë i sigurt nga defektet e rënda; nuk lejohet të jetë verbër, as me një sy të qartë të verbër, as me këmbë të çalë të qartë, ajo që nuk mund të ecë me këmbën e saj në vendin e sakrificës, as e sëmurë me sëmundje të qartë, as e dobët që nuk ka mish, ajo që është e dobët dhe nuk ka mish është palca, as e prerë dora ose këmbë, dhe ajo që ka humbur më shumë se një të tretën e veshit, bishtit, syrit ose anës, përveç asaj që nuk ka brirë, kastraveci, dhe e çmendur; sepse arsyetimi nuk është qëllimi, por qëllimi është mishi, dhe lejohet vetëm nëse është e trashë dhe nuk ka asgjë që pengon të kullotet, dhe nëse është ndryshe nuk është e pranueshme, siç është në Hysn al-Diraaya 4: 93, dhe Lubab al-Manasik fq. 522-523; për shkak se nga Al-Barra ibn Azib  tha : "Kater nuk janë të pranueshme: e verbra me verbëri të qartë, e sëmura me sëmundje të qartë, e çala me çalje të qartë, dhe e thyer që nuk ka mish" në Al-Muwatta 2: 482, dhe Al-Mujtaba 7: 214, dhe Musnad Ahmad 4: 284. Nuk është e pranueshme që dhi të jenë më pak se një vit përveç deleve, të cilat lejohet nëse janë gjashtë muajshe, dhe Zoti e di më mirë.